Niet alleen S1 atleten kunnen stukjes aanleveren voor onze website. Heeft u een leuk verhaaltje voor ons, geef het door en wie weet staat het binnenkort op de website.

mailen kan naar rhonaholvast@stepone.to

Deze week: Ans Lammertink

Raid van GFD Suez
Vandaag maar even geen sport voor mij, heb ernstig last van m’n ribben. Als ik terug denk aan het evenement de RAID van GFD SUEZ waarbij ik de kneuzing (hopelijk geen breuk) heb opgelopen maakt het me eigenlijk niets uit. Wat een uniek sportspektakel!
Ik werk bij SITA zoals merendeel van jullie wel weten. SITA is een onderdeel van de multinational GDF SUEZ een Frans bedrijf die het welzijn van de medewerkers hoog in het vaandel heeft staan. Met name op sportief gebied wordt nogal wat aan sponsoring gedaan, zoals de triathlon van Parijs! Jaarlijks houdt het internationale bedrijf een RAID voor alle medewerkers in de wereld.
SITA vaardigt meestal 1 team uit vanuit de NEWS organisatie bestaande uit SITA in Nederland, België en Duitsland. In 2007 heb ik deelgenomen en dat was voor mij de eerste kennismaking met MTBiken, abseilen en oriëntatielopen. Dit jaar werd ik weer gevraagd en in eerste instantie heb ik geweigerd in verband met de halve triathlon in Bocholt. Men wou als mixed team inschrijven wat inhoud dat in ieder geval 1 vrouw aan elk onderdeel mee moet doen. Men kon echter geen vrouw vinden in de drie landen en na enig gesmeek ben ik gelukkig overstag gegaan.
Ons mixed team bestaat uit een Belgische triathleet Filip (heeft een sabbat jaar maar is wel klaar voor een trans Pyreneen op MTB) , een Duitse met name oriëntatie loper Harald, Martijn mijn Nederlandse collega triathleet en ikke. Daarnaast hebben we 3 scouts uit Duitsland en Nederland. Ze begeleiden ons en onze spullen naar de diverse onderdelen, zorgen voor alle randverschijnselen en zijn onze geestelijke bijstand. Per onderdeel moet dus een vrouw en 2 mannen deelnemen. De heren konden dus relaxed doorrouleren.
Dit jaar is het evenement in Moliets in les Landes net onder Bordaux aan de Franse westkust. Woensdag morgen vertrekken we vanaf Schiphol en in Parijs ontmoeten we onze Belgische en Duitse teamgenoten. Samen met 1700 andere deelnemers en organisatie medewerkers komen we aan in een vakantiepark waar we in ons huisje intrekken. Even een avond aan elkaar wennen tijdens een strandwandeling. Wat een geweldige kust, groot wit strand met wit mul zand, meters hoge golven waar golfsurfers hun kunnen laten zien en een prachtig duingebied.
Volgende morgen 6 uur appel, ontbijt met 1700 anderen in de megatent. Inschrijven, onze spullen worden gechecked, MTBikes afhalen met de bus met spullen naar het strand en dan klaar maken voor de start, samen met Martijn en Filip. 170 teams, 500 sporters staan te popelen op het strand om van start te gaan aan een MTB tocht van 25 km. Makkie toch. De helikopter met filmploeg komt over, de voorbode voor de start en dan gaan we los. Het wordt een megazware strandloop van ca 2 km, fietsen is onmogelijk in dit zand, het voorwiel vreet zich gewoon in het zand!
Gelukkig de verlossing we gaan de duinen in. Nou daar ligt ook voor ca 50% van de race mul zand in een prachtig heuvelachtig gebied. Omdat we niet helemaal vooraan staan bij de start begint de inhaalrace, ATTENTION!!! De helft van de wedstrijd moeten we rennen met de fiets in de hand, poe wat zwaar. We gaan als een speer en eindigen ca 2,5 uur later als 30ste overall en 3de mixed team van de 20!
Vervolgens met Harald de kano in en een uurtje in noodweer peddelen op tijd in een meer bij de kust. Had direct een gratis douche gehad. Snel omkleden, hardloopkleren aan, skeelers in de rugzak en met Harald en Martijn naar de start van het volgende onderdeel. Ca 3 km lopen, niet op tijd, 8 km skeeleren, niet op tijd maar als je het niet doet krijg je straftijd en vervolgens 8 km hardlopen met de skeelers op de rug op tijd! Het skeeleren was echt lachen, wat een zootje, merendeel kon er niks van, Martijn en ik hoorden bij de betere. Onze Duitse teamgenoot is maar 2 keer gevallen en had last van zijn schouder en heup. Martijn nam zijn skeelers in de hand en daar gingen we zo hard als we kunnen door de duinen rennen. En jawel het laatste deel weer ca 2 km over dat heerlijke mulle strand tegen de wind in en die was heftig. Kapot over de finish rond 19:00. Wat een proloog maar met een 3de plaats aan het eind van de dag een superresultaat neergezet! In de tent worden de filmpjes van de dag op mega schermen vertoont, echt geweldig vooral als ons team af en toe in beeld komt. Na een dineer in de tent en gezellig na ouwehoeren in het huisje weer te laat naar bed.
Weer een vroeg ontbijt, met zijn allen in de bus op weg naar de Pyreneeën. Martijn, Filip en ik starten met een MTBike onderdeel van ca 30 km op tijd. Heftig klimwerk en machtig mooie afdalingen, soms iets te steil maar gewoon doorgaan! De heren hebben me goed geholpen met het klimwerk, man wat een kracht die 2. Heel wat valpartijen gezien en wandelaars die het niet meer aandurfden. Ondanks m’n prut klimwerk kreeg ik nog wel een compliment voor m’n afdaalsnelheid van een paar herenteams.
Snel wat eten, camelback opnieuw vullen met sportdrank, omkleden en gaan. Oriëntatie loop in de bergen, GAAF! Met Filip en Harald beginnen we aan een mega klim. Het wordt een wandeling, rennen is niet mogelijk te steil! Harald blijkt een goeie klimmer maar eenmaal boven in heuvelachtig gebied schiet het hem toch te kort aan condities. Filip drukt hem keurig al rennend voort en dan begint de afdaling, YES mijn ding vind ik echt super. Met een megasnelheid, erg veel mensen ingehaald, til ik m’n voet net iets te weinig op en ga recht, bijna letterlijk op m’n bek. Kan me net genoeg afweren met m’n onderarmen om niet met m’n hoofd tegen een steen te knallen. Alles mooi vol schrammen, doornen en blauwe bulten maar dat maakt niks uit maar m’n ribben, phoe das niet fijn. Gewoon opstaan en doorstampen, het is een wedstrijd!! Toptijd om trots op te zijn, Harald is totaal kapot.
Samen naar het abseil onderdeel. Niet op tijd maar wel voor extra punten. Niet echt sensationeel maar wel leuk.
Eten omkleden en snel weer door op de MTBike. Het onderdeel was op tijd echter het tijdselement wordt eraf gehaald, de tocht is te gevaarlijk. Gelukkig voor mij want m’n ribben doen echt pijn. We fietsen met een groep uit België de geweldig mooie maar zware tocht. Heb zelfs een afdaling gelopen zo steil. We werden nog door de helikopter die alles filmt omgeblazen bovenop een berg, pijnlijk maar wel grappig!
Zo dat was weer een mooi dagje. Ca 20:00 waren we weer in het huisje en tijdens het diner werd duidelijk dat we onze 3de positie toch hadden weten te behouden, ondanks het mindere loopresultaat.
Volgende morgen wordt ik geradbraakt wakker, wow mijn ribbenkast doet wel erg veel pijn!! We hebben maar een vrouw in het team dus ik heb geen keus of we moeten stoppen, dus niet. De Duitse scout Sonja heeft gelukkig goeie tabletten bij zich die ik direct maar begin te slikken. Na weer een heerlijk en vroeg ontbijt gaan we naar de start. De bedoeling was 11 km rennen met skeelers op de rug en 8 km skeeleren. Dat laatste onderdeel skipt men ivm met de vele blessures tijdens het vorige skeeler onderdeel en wordt omgezet naar een looponderdeel, zover onze scouts hebben gehoord niet op tijd. Harald, Martijn en ik moeten het waar gaan maken. 8 km rennen moet Harald vol kunnen houden.
Ik heb mega veel pijn, de tabletten doen echt niks. Op het strand wordt het startschot gegeven en ik kreun het zo’n beetje uit. Hou me met links vast aan de camelback van Martijn omdat ik het eigenlijk niet kan hebben. Na ca 2 km rennen we de duinen in en beginnen de tabletten te werken. Ik meldt Martijn dat ik doorloop aangezien ik de beperkende factor zal zijn die dag. Op een of andere manier haal ik alleen maar teams in, ik ga echt super en kijk maar niet om die 2 komen zo wel. Ik vind alleen die 11 km off road wel erg lang, ik loop ook al even op asfalt en het wordt me langzaam duidelijk dat de scouts waarschijnlijk niet hebben meegekregen dat het skeelerdeel ook een looponderdeel op tijd is geworden. Als Harald dat maar volhoud! Ik sta als eerste vrouw bij de finisch met mn chip en kijk om waar ze blijven. De filmploeg begint mijn kwaaie kop al eens te filmen en na een 5 minuten begin ik de hoop op een supertijd voor ons team te verliezen en ga maar wat met de filmheren te ouwehoeren. Zeg dat mijn heren een paar mooie dames zijn tegengekomen en de kroeg in zijn gedoken. De opnames worden avonds in de tent vertoont, lachen.
Bel m’n moeder maar eens en 2 collega’s en eindelijk na 16 minuten komen de heren aangestrompeld. Harald ziet geel en Martijn zijn ogen zeggen mij genoeg. Shit daar gaat onze 3de plaatst wat een drama. We reageren even lekker af op de scouts dat ze niet goed hebben geluisterd, ik eet nog maar wat tabletten en gedesillusioneerd starten we aan de kanorace van ca een uur. Een rondje met Martijn en een met Filip. Ik doe het reddingsvest aan en kreun van de pijn. Maar beide heren geven vol gas en ik doe net zo hard mee. Ik heb de chip en moet op diverse punten de boot uit om te klokken. Ik moet me eruit laten vallen, kan niet van de pijn. Doorpeddelen zo hard we kunnen. Zere stembanden van het kreunen. Voor ons gevoel een toptijd en we krijgen een goed gevoel terug.
Droge kleren aan en klaarmaken voor de oriëntatieloop van ca 10 km. Op tijd, op basis van een kaart diverse klokpunten vinden. Filip en Martijn hebben in dienst gezeten en doen het oriënteerwerk, ik hoef alleen maar te rennen, auw. We gaan goed maar nemen toch ergens een verkeerde afslag waardoor we voor de 2de keer door het mixed team die op de 2de plaatst staan worden ingehaald. Het laatste stuk gaan Filip en Martijn in discussie over de te nemen weg en ik ren door achter een ander team aan. Dom van mij maar kon niet meer stoppen. De heren weten niet welke kant ik ben opgegaan en Martijn gokt dat ik door ben gelopen naar de finish, wat klopt. Ca 1 minuut later dan mij komen de kwaaie heren binnen. Oeps ze hebben gelijk maar dat wordt me bijna te veel. Even schelden op elkaar en het direct even uitpraten. Die minuut doet toch niks na het verlies van de 16 minuten die morgen.
We hebben niet het gevoel het podium nog te halen maar maken ons klaar voor de laatste proef, MTBiken, ons sterkste onderdeel!, Harald kan niks meer, Filip, Martijn en ik gaan ervoor, alles of niets! Ik ben kapot, elke ademhaling doet pijn, fietsen gaat moeilijk maar lopen nog moeilijker. Fiets op en af in dat mulle zand en bij elke beklimming zijn Martijn of Filip er om me zoveel als mogelijk te drukken om een zo goed mogelijk resultaat te halen. Aan hun ademhaling hoor ik ook dat zij kapot zijn. Daar komt de klim naar het strand. Met een oerkreet helpt Filip me de klim zo snel mogelijk te maken en dan komt het mulle strand! We zien in de verte de verlossende finish maar wat is die nog ver weg. We proberen te rennen met de fiets in de hand maar dat lukt bijna niet. Filip neemt mijn fiets maar is kapot. Martijn sterk als altijd neemt m’n fiets over en daar gaan we, langs de kustlijn. Maar ook daar kunnen we niet fietsen. De golven zijn zo hoog en het stuk zand stijl, we worden soms zelfs door de golven omver gegooid. Wat een strijd tegen de elementen, en daar is die de eindfinish, YES. Ik ben helemaal kapot en grijp Martijn en Filip om gezamenlijk een mega potje te janken!! Allemaal helemaal kapot, wat een prestatie wat een evenement!
Er staan diverse tenten met heerlijke warme maaltijden, drinken, ijs echt heerlijk. Er is een Afrobandje en na 5 minuten staan we al weer te dansen op het strand. We hebben geen idee of we prijs hebben maar verwachten gezien het slechte ochtendresultaat van niet. Alle spullen in leveren en in het huisje klaarmaken voor de gala avond. Stop maar met de tabletten, lijkt me beter. We stoppen ons in het tenue welke de organisatie voor de avond heeft aangereikt en gaan met veel zin in een feestje naar de grote tent. Daar staan de 1700 andere collega’s uitgedost en met vlaggen en toeters klaar voor the big party en de prijsuitreiking.
En dan de prijsuitreiking, onder het diner. Eerst de veteranen, dan het damesklassement en dan de mixed uitslag. We kijken allemaal benauwd en verwachten 5 of 4de te zijn geworden. Nummer 5, yes een ander team en dan is het zo ver nummer 4… Wow wij niet, we vliegen elkaar om de nek, wat een euforie!! Nummer 3 SITA NEWS, yes het podium op en gefeliciteerd worden door de 3 hoogste bobo’s van deze mega superorganisatie GDF SUEZ!
Een knalfeest volgt en we staan de hele avond op de dansvloer, dansen met zere ribben is ook niet fijn maar who cares, we zijn 3de!!!
Zondag vliegen we terug en maandag staat er een bos bloemen van de directeur van SITA Nederland, België en Duitsland zelf! Zijn welgemeende felicitaties voor de geweldig geleverde prestatie, wauw iedereen is onder de indruk. We zijn bond en blauw mijn ribben doen erg veel pijn maar we zijn lyrisch.
Hoop dat ik op tijd herstel voor Didam maar als ik het moet skippen moet dat maar, had geen seconde willen missen van deze onvergetelijke RAID 2010!