Wekelijks zullen onze Step One atleten u vermaken met hun belevenissen op de hardloopschoenen.

Deze week: Monique Kroeze

Moedergevoel......
Vandaag is het Hemelvaart, vroeger .... 30 jaar geleden als 15 jarige stapte ik op de fiets om het liefst zo vroeg mogelijk samen met een hele groep vrienden te gaan dauwtrappen. Een klein radiootje werd bevestigd achterop de fiets en een rugzak vol met proviand ging ook mee. Het was altijd druk en gezellig onderweg. Overal muziek en fietsers.
Vanmorgen ging ik ook fietsen maar nu op de racefiets. Ik had afgesproken met mijn sportvriendin Ans. Het was 6 graden buiten, dus behoorlijk fris voor de tijd van het jaar. Rondje Goor, Markelo, Holten vervolgens over de Motieweg en Toeristenweg richting Nijverdal en weer terug uiteraard. Het was opvallend rustig op de weg, er was weinig jeugd die de dauwtrap traditie voortzet. Ik besef dat ook mijn eigen kroost nog lekker in hun bed ligt. Tijden veranderen..... Vroeger zorgde mijn moeder ervoor dat mijn rugzak met eten voor onderweg gevuld was en zwaaide me uit. Ze deed zelf niet aan sport maar stimuleerde mij wel. Als ik me verslapen had dan bracht ze me ‘s morgen om 05.45 uur, in haar ochtendjas nota bene, nog naar het zwembad zodat ik toch nog op tijd op de zwemtraining kwam. Ze smeerde mijn brood zodat ik zo door naar school kon gaan. Als ik uit school kwam stond er weer een bord eten klaar. Naast mij had ze nog drie andere kinderen te verzorgen die ook allen sportten. Naar mate ik ouder werd vond ze het maar niks meer dat ik bleef hardlopen naast de kinderen. Een moeder hoort alleen voor haar gezin te zorgen. Maar ondertussen was ze mijn grootste fan en stond ze twee jaar geleden nog bij loopwedstrijdjes zoals de Diepe hel loop aan de finish met een bosje bloemen. En tijdens haar ziekte volgde ze de triathlon Holten op RTV oost om toch nog een glimp op te vangen van haar dochter. Inderdaad tijden veranderen mijn kinderen liggen in bed en ik ben aan het dauwtrappen.
Trendy meedoen, meer bewegen want sporten dat is gezond. Sporten draagt bij aan een goed uithoudingsvermogen voor lichaam en geest. Racen dus, tussen werk, huishouden, school, orthodontist, vriendjes, boodschappen, zelf sporten en intussen zaterdags aan het voetbalveld staan als trouwe supporter van de beide jongens en tussen de voetbalwedstrijden door als het lukt nog de volleybal volgen van je dochter. Ik ben ondertussen kampioen geworden in gaatjes zoeken. Sporters hoor ik dikwijls over schema’s die elke week weer afgewerkt moeten worden maar voor een werkende, sportende moeder is dit net even wat anders. Net wanneer jij hebt gepland om te gaan lopen, puilt de wasmand weer eens uit, je huishouden loopt weer eens achter, het brood is weer eens op, een van de kinderen voelt zich niet zo lekker of geheel onverwachts staat er de volgende dag een wiskunde proefwerk op een van de lesroosters en er is paniek in de tent en wordt jouw uitleg gevraagd. Dan speelt direct het moedergevoel op en laat je direct de geplande training vallen. Inderdaad de tijden veranderen maar het moedergevoel blijft.
Morgen heb ik een vrije dag, de dag na hemelvaart. Morgenvroeg wil ik zwemmen, de kinderen slapen dan toch nog en als het nog even toelaat even lopen. ‘s Middags nog even langs Han. Ik raad alle moeders aan ondanks al het gevlieg juist om te gaan sporten. Voor mij geldt dit in ieder geval het is heerlijk lekker om te lopen, zwemmen of te fietsen. Ik krijg er juist meer energie van.
Sportieve groetjes van Monique Kroeze