Wekelijks zullen onze Step One atleten u vermaken met hun belevenissen op de hardloopschoenen.

Deze week: Bert-Jan Haarkamp

Blessure



Een hamstringblessure heeft me lange tijd weerhouden van het hardlopen. Op zich uitermate vervelend natuurlijk maar nog vervelender was dat het een vage blessure is die als volgt is verlopen:

In 2007 ging ik voor het eerst op ski-vakantie. De eerste keer zo'n week is intensief voor je lichaam omdat het allemaal wat krampachtig gaat. Te gespannen op de latten, bijna stilstaand door de bochten kortom niet met een perfecte verfijnde techniek. Tsja zo gaat dat nou eenmaal zou je zeggen en dat dacht ik ook. Desondanks heb ik enorm genoten en ik zou het ook zo weer doen. Echter op de terugweg naar Nederland voelde ik een zeurderige pijn in m'n bil. De volgende dag bij de training was die pijn echt heftig aanwezig. Als ik aanzette trok een scherpe pijn vanuit de bilplooi door de hamstring. Tijd voor een bezoek aan de fysio.



Deze zei me dat ik een hamstringblessure had en hij ging het flink masseren. Dit ging zo een aantal behandelingen door maar het hielp allemaal niets helaas...

Toen ben ik maar eens naar een manueel therapeut gegaan om te checken of er niet iets vast zat. Hij kraakte mijn bovenrug en daarmee waren de klachten een stuk verminderd. Echter de pijn bleef zitten maar ik liep er maandenlang mee door omdat het een lichte zeurderige pijn was maar niet onhoudbaar. In 2008 kon een chiropracticus me behoudens een paar core-stability oefeningen ook niet verder helpen. Ik deed fanatiek rekoefeningen, kocht een nieuw bed (was nodig, maar toch..) en er was niks mis met mijn rug volgens hem.



Inmiddels kon ik niet meer trainen door de pijn die veel erger was geworden. Dan maar naar een sportarts. Die riep na 1x heen en weer lopen voor zijn neus: “Ik zie het al!” Op zo'n moment is zo iemand de redding die je zoekt. Iemand die zo stellig beweert dat hij het al gezien heeft moet wel weten waar hij over praat. Mijn heup zat vast. Die werd vervolgens gemobiliseerd door te trekken aan m'n been en vervolgens werd met een zogenaamde tractiegordel rondom het bovenbeen geprobeerd het been losser in de kom te trekken. Dit gaf direct resultaat. Ook de si-gewricht manipulaties gaven verlichting. Een foto werd gemaakt om eventuele heupafwijkingen uit te sluiten. Dit was niet het geval gelukkig. Helaas helaas... na een 6 tal behandelingen werd geen resultaat meer geboekt in de zin van pijnverlichting en pijnvrij lopen. Ik moest maar weer oefeningen gaan doen misschien dat dat nog wat kon helpen werd me als advies meegegeven. Een mri-scan zou geen zin hebben volgens de beste man. Het was inmiddels 2009. Ondertussen had ik het hardlopen gestaakt maar ja de triathlons gingen door dus dat lopen nam ik maar op de koop toe. Tijdens het lopen voel je door de adrenaline toch niet echt wat en na die tijd een paar dagen last maar ja die triathlons zijn zo leuk he.



Op advies van mijn looptrainer ging ik op pad naar een bewegingscentrum waar een goede fysiotherapeut werkt. Daar werd een intake gehouden waaruit diverse disbalansen en zwakheden naar voren kwamen waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Daar moest ik de komende tijd aan gaan werken. Zo gezegd zo gedaan. Met name de buikspieren moesten getraind worden om het “klapperen” van het bekken tijdens het lopen tegen te gaan. Vol enthousiasme begon ik aan de trainingen. Maar na een tijdje (de klachten werden ietsje minder) vond ik de sportschool saai worden. Ik was helemaal gestopt met lopen maar ik wilde weer draven door de velden en bossen. Bij elke check van de fysiotherapeut bij het bewegingscentrum werd er gezegd dat het uit de rug kwam, dat er zenuwen bekneld waren en dat het absoluut de hamstrings niet waren die de pijn veroorzaakten. Ik voelde me inmiddels al behoorlijk oud worden. Versleten tussenwervelschijven, hernia allerlei termen en kwalen passeerden de revue. In het bewegingscentrum bouwde ik het lopen op de loopband wel wat uit qua tijd en snelheid maar nog altijd voelde ik tintelingen (beknelde zenuwen?).



Als sporter ben ik altijd geïnteresseerd in nieuwe ontwikkelingen of althans dingen die nieuw zijn voor mij. Zo had ik al eens de dvd van de bk-methode meerdere malen bekeken en door het blessureleed kwam ik op internet (uiteraard) terecht bij de Pose methode. Ik had er al eens eerder over gelezen maar vond het maar wazig. Toch de moeite genomen om verder te lezen en ik leerde dat bijvoorbeeld met je voet landen voor je lichaam erg belastend is voor je hamstrings. Foto's en filmpjes van jezelf met hardloopwedstrijden vind je tegenwoordig ook op internet dus die maar eens bestudeerd en jawel landing voor het lichaam. Ook het nastrekken van het been na de afzet was aanwezig en betekend extra onnodige krachten in het been die blessures in de hand zouden kunnen werken. Weer een aandachtsgebied om aan te werken waardoor de inmiddels extreem hardnekkige blessure verminderd zou kunnen worden. Bij Pose moet je met name denken aan het optrekken van de voet, je been valt door zwaartekracht vanzelf naar voren als je met je hele lichaam licht naar voren leunt. Op die manier land je onder je lichaamszwaartepunt en daar ben ik mee aan de slag gegaan op de loopband en thuis. Als je er mee begint is je hartslag 10 slagen hoger dan normaal, dus helemaal niet zo energiezuinig dan word beweert en da's een tegenvaller maar ik bleef stug doorzetten met de nieuwe techniek.



Op een gegeven moment komt het triathlonseizoen dichterbij en dan heb je aan oefeningen en krachttraining niet zo heel veel meer dus ging ik al steeds meer fietsen op de sportschool en het lopen liet ik maar voor wat het was want daar kreeg ik toch alleen maar last door. Oh ja, in het dagelijks leven moest ik ook werken aan houding, buikspieren aanspannen, bekken kantelen enzovoort. Van huis naar werk fietsen met krampachtig opgetrokken buikspieren, met verzuurde buikspieren achter de computer, jongens wat een opgave. Ondertussen kwam de twijfel opzetten of ik bij het bewegingscentrum wel aan het goede adres was. Bij een fysiotherapeut in Rijssen kun je gratis disbalansen en houding laten checken hoorde ik. Het proberen waard! Hier werd inderdaad geconstateerd dat de buikspieren nog wat training kon gebruiken en dat de rug relatief sterker was dan de buik. Had de fysio bij het bewegingscentrum het toch goed... Hoewel, mijn bekken stond wel erg achterover gekanteld. Toch te veel met overdreven ingetrokken buikspieren rondgelopen...

Tsja, ik kreeg trainingen aangeboden die uiteraard vergoed konden worden via de ziektenkostenverzekering maar ik trainde al bij een bewegingscentrum dus er zat weinig anders op om toch maar door te gaan met de oefeningen ook al hielp het naar mijn idee niet snel genoeg.



Ik ben in februari weer begonnen met 1x per week een hele rustige duurloop van 9km. Ik voelde geen pijn, soms een lichte tinteling. Wel was mijn hartslag wel 15 slagen hoger dan normaal bij zo'n rustig tempo. Ik had dus duidelijk nog veel te verbeteren. Ook wel weer leuk want ik zag de weken daarna alleen maar verbetering in hartslag in verhouding tot het tempo en dat stemt altijd tevreden. Ik ben maar gestopt op een gegeven moment bij het bewegingscentrum omdat m'n abonnement was afgelopen in maart en naar mijn idee hielpen de oefeningen niet echt meer. Om zeker te weten of het puur zenuwbeknellingen waren lof misschien toch de hamstrings zelf liet ik een echo maken bij een andere fysiotherapeut. Daar bleek de hamstring toch zwakke plekken te vertonen. Advies: excentrische oefeningen voor de hamstrings. Die buikspieren laat maar zitten! Zo zie je maar weer, iedere specialist heeft zijn eigen kijk op een probleem en je moet maar net bij de goede zijn. Ook masseerde ik de bil- en rugspieren door met m'n lichaam bovenop de vingerknokkels te gaan liggen om zogenaamde triggerpoints uit te schakelen en dan maar flink diep in de spieren drukken en wrijven. Pijnlijk maar het gaf wel verlichting. Ik had dit al eens eerder gedaan met een tennisbal en dat hielp toen nauwelijks maar ja je probeert van alles als je ergens last van hebt.



In Maart 1, soms 2x per week gelopen en in April weer begonnen met 1x per week tempo's op de baan. De pijn is nu weg!!! De tijden zijn terug: Twello, Holten, Eibergen allemaal podiumplaatsen met tijden die er weer op lijken. Waar heeft het aan gelegen? Toch de juiste oefeningen? De 7 maanden niet/nauwelijks hardlopen? Andere techniek? Diepe massages? Ik kan niet zeggen wat precies het juiste medicijn geweest is. Feit is wel dat ik momenteel geen pijn meer heb die ik circa 3 jaar lang in meer of mindere mate heb gehad. Ik kende inmiddels allerlei latijnse termen en heb door het zoeken op internet er een halve cursus sportmassage of fysiotherapie bij gedaan. Thuis werden ze gek van mijn gezeur over “die hamstrings”. Nog steeds ben ik bang dat het terug komt. Na een wedstrijd heb ik wel spierpijn in de hamstrings maar ik weet inmiddels niet meer of dat gewoon spierpijn is of blessurepijn. Ik heb wel vaker blessures gehad maar dit is werkelijk abnormaal zo lang het geduurd heeft voordat ik geen pijn meer voelde. Ik zit inmiddels weer onderuitgezakt op de bank en denk niet meer aan de wervels die daardoor op elkaar drukken of aan opgetrokken buikspieren tijdens het hardlopen. Desondanks gaat het weer vooruit en eerlijk gezegd snap ik niet goed waardoor het lopen nu alweer zo goed gaat. Blijkbaar ligt de loopbeweging opgeslagen in je hersenen en heeft het fietsen en zwemmen geholpen de loopconditie niet te ver te laten zakken maar apart blijft het wel.



Door de blessureperiode zijn wel een aantal doelen in het water gevallen waaronder het aanscherpen van pr's en deelname aan het NK cross in Hellendoorn. Eindelijk kunnen we weer gaan plannen en ergens naar toe werken. Hopelijk houden die hamstrings zich koest, ik wil graag sporten.



Bert-Jan Haarkamp