Wekelijks zullen onze Step One atleten u vermaken met hun belevenissen op de hardloopschoenen.

Deze week: Rachel Klamer

een tijd geleden dacht ik nog: wat is het heerlijk om niet geblesseerd te zijn. Het leek wel alsof iedereen om me heen last had van pijntjes maar gelukkig mankeerde ik zelf niets. Helaas was die gedachte maar van korte duur.
Al een tijdje had ik wat last van mijn voet. In eerste instantie dacht ik dat het niets was, gewoon een beetje spierpijn die wat langer aanhoudt. Niet zeuren en gewoon doortrainen! Helaas zat ik ook deze keer weer verkeerd. Zo zie je maar weer dat positief denken niet altijd helpt. Na een foto, botscan en CT-scan bleek het gevreesde waar te zijn. Een stressfractuur in het os-naviculare (voetwortelbeentje).
Ondertussen ben ik al bijna 3 maanden verder en heb ik nog niet mogen hardlopen. Het fietsen ben ik aan het opbouwen en het zwemmen gaat steeds beter.
Momenteel zit ik 1,5 week op Mallorca voor een trainingsstage. De eerste 2 dagen waren niet bepaald prettig. Buiten regende het zo hard dat er een training moest worden gecancelled en dat er binnen moest worden gefietst. Als er een ding is waar ik een hekel aan heb dan is het wel binnen fietsen! Daarom besloot ik met 2 andere atleten buiten te gaan fietsen zodra het droog zou worden. Wonder boven wonder hebben we het 1.5uur droog gehouden. Mensen die ons eerst voor gek verklaarden baalden nu toch wel een beetje.. Zodra we binnen kwamen begon het weer te regenen ,maar wij hadden wel mooi buiten gefietst!
Momenteel ziet het er naar uit dat het weer beter wordt. Zodra de zon gaat schijnen, krijg ik ook meer zin om te trainen. Hoe heerlijk zou het zijn om met de rest de tocht van 120km door de bergen te maken? Helaas blijft het voor mij bij 50km vlak rijden.
Vandaag heb ik voor het eerst op de crosstrainer gestaan. Mijn ‘training’ bestond uit 6*2minuten met 1 minuut pauze. Stap voor stap mag ik weer wat meer gaan trainen en komt het lopen dichterbij.
Momenteel heb ik nog één ander doel: slagen voor mijn vwo-diploma. Ik probeer even overal het positieve van in te zien, al is dat niet altijd makkelijk. Minder trainen betekent een achterstand oplopen maar weer meer tijd voor andere zaken, waaronder school. Nog 3 weken te gaan en dan ben ik verlost van de middelbare school. Hopelijk kan ik daarna weer lekker trainen en me voorbereiden op de wedstrijden.