Marlies Schoonhoven van het S1 Running team wil ook graag haar verhaal vertellen...

Monaco Monte Carlo 10km 21 maart 2010

Op donderdag 18 maart jl. 12 uur ‘s middags land ik in Nice en word opgehaald door Ursula. Ze is alleen want haar kinderen zijn thuis, een boterham eten en die moeten zo weer naar school. Ze maakt een licht nerveuze indruk want met mijn komst komt ook haar eerste 10km wedstrijd steeds dichterbij. “De maximale toegestane tijd is 1u30”zegt ze, “dat haal ik nooit”.

Nog nooit gesport in haar leven, heeft ze mij vorig jaar beloofd om dit jaar de 10km te lopen in haar woonplaats Monaco. Ook voor Philippe, haar zoon die sinds zijn 7e jaar in een rolstoel zit vanwege de spierziekte Duchenne. “Omdat ik wél kan lopen “ zei ze. Dus trainde ze braaf drie keer per week en bleef blessurevrij.

Philippe wil het liefst met haar mee die 10km afleggen, het parcours laat dit op zich wel toe, maar Ursula is resoluut. “Nee, als ik dit overleef, mag je volgend jaar mee rijden maar dit moet ik eerst alleen doen”.

Die avond vertelt Ursula dat ze in oktober dit jaar Philippe toch aan zijn rug laat opereren. Door de afnemende spierkracht zakt zijn ruggenwervel in elkaar en zit hij dus scheef. Dat dit niet lekker zit spreekt voor zich. Maar de operatie is ingrijpend, zowel voor Philippe als voor zijn ouders, dus gaan er nogal wat gesprekken aan vooraf, als laatste over de psyche van Philippe. Wat hij ervan vindt dat hij in een rolstoel zit, dat hij anders is, niet goed kan schrijven, niet mee kan doen met gym, met voetbal in het park en al die andere dingen die kinderen van 14 doen. Hij lacht en haalt zijn schouders op: “Ik vind het best oké hoor”, is zijn antwoord. Ik val stil als ik dit hoor. Ik ben namelijk de laatste tijd niet zo te genieten geweest voor mijn omgeving want ik had een sportblessure; hielpijn. Daardoor was ik 4 weken letterlijk uit de running. En dat vond ik heel erg voor mezelf. Velen zeiden, ach er zijn ergere dingen maar ik kon niks bedenken. O ja, de aardbeving in Haïti dan. En Chili ook. Maar dan hield ’t wel op hoor… (vond ik). Dus viel ik stil. Niet omdat ik kan lopen en Philippe niet. Wel om het schrille contrast van zijn en mijn score op de tevredenheidsladder. Het schaamrood steeg mij naar de kaken. Ik ga hier nu niet meer over mopperen nam ik mijzelf voor. Van André Stroet (fysiotherapeut) had ik oranje licht om te starten dus besloot ik te gaan, rustig als dat lukt, maar vooral om te genieten en gewoon eens tevreden te zijn met de situatie.

Ursula liep haar 10km ruim binnen het anderhalf uur en wat was ze blij!! Ik had heel sterk de neiging om ook om mijn gelopen tijd van 47min teleurgesteld te zijn maar herinnerde me gelukkig net op tijd het gesprek van donderdagavond en mijn bijbehorende voornemen.

Ursula vroeg een medaille extra en zei tegen Philippe: Volgende keer mag je meerijden, en dan heb je die medaille zelf verdiend!! Philippe was zonder twijfel degene die het meest straalde van ons allemaal!