Wekelijks zullen onze Step One atleten u vermaken met hun belevenissen op de hardloopschoenen.

Deze week: Han Vaalt.

Wintertriatlon Enschede, al doende leer men,

‘Jammer van de verloren tijd.'

En dat is een uitspraak die geldt voor veel dingen.
Zo ook voor de triatlon. Door te doen maak je soms fouten, en daar leer je weer van (is de bedoeling tenminste).
Na mijn eerste wintertriatlon kan ik concluderen dat er nogal wat mis ging, en dus te verbeteren valt.
Tijdens het lopen maakte ik mijn eerste fout. Ik was er niet goed met de gedachten bij en liep eigenlijk de waterpost al voorbij. Stom! Zeker in dit en mijn geval, op een langere afstand MOET je drinken. Als ik dat niet doe, merk ik dat onmiddellijk. Een stukje terug lopen dus! Een gel nemen en tijdens het wandelen een beker water naar binnen.
‘Jammer van de verloren tijd.’
En zo goed lag ik al niet in het hele veld namelijk in de achterhoede. Heel langzaam kruip ik ietsje naar voren.

Dan volgt na 10km de wissel. Ik moet i.v.m. transpiratie een bandana dragen, anders loopt het zweet mij in de ogen. Ik heb deze niet klaar liggen en zelfs niet op maat gemaakt. Stom, had ik van te voren kunnen doen en eigenlijk ook prima hier mee kunnen hardlopen.
‘Jammer van de verloren tijd.’
Ik neem een gel en water, dat had ik namelijk wel klaar staan. Wissel mijn schoenen, bril en zet mijn helm op en dan maar zo snel mogelijk het Parc Fermé verlaten.
Het fietsonderdeel, 50km. Ik heb er zin in.
Echter, zoals eerder vermeld, moet ik goed drinken tijdens de sport. Op mijn nieuwe fiets kan (tot heden) slechts één bidon. Er zijn wel andere mogelijkheden, maar daar had ik nog niet bij stil gestaan. Dan maar met één bidon. Zou het genoeg zijn?
Er staat toch redelijk wat wind. En dat maakt het fietsen natuurlijk wat zwaarder. Maar wat het nog zwaarder maakt was mijn volgende fout! Tijdens het lopen had ik de rits van mijn trisuit iets opengezet. Tijdens het fietsen zakt de rits verder naar beneden en zodoende fiets ik als een opgeblazen ballon rond. Weg aërodynamica. En ik heb net in een nieuwe fiets geïnvesteerd!
En natuurlijk krijg ik de rits tijdens het fietsen niet dicht. Durf ook niet beide handen van het stuur te doen i.v.m. de sterke wind. Stoppen dus.
‘Jammer van de verloren tijd.’
De achtervolging wordt ingezet. Mijn hartslag goed in de gaten gehouden trap ik lekker rond. Menigeen haal ik in. Dat voelt goed!!!
Na acht rondjes terug naar Parc Fermé.

De volgende wissel.
Helm af, fiets wegzetten, gel innemen en water drinken. Schaatsen pakken en snel naar de ijsbaan rennen.
De wielerschoenen worden verwisseld voor de schaatsen.
Dan het ijs op voor 20km schaatsen. Ai, dat voelt effe anders. Dit heb ik helemaal niet geoefend. Wel het schaatsen, maar niet de wissel van fietsen naar schaatsen.
Ik drink nog wat en dan moet het maar gebeuren. Mijn benen, en met name de bovenbenen ga ik voelen. Een licht krampgevoel.
Na zo’n rondje of 14 moet ik mij iets corrigeren in de bocht. Niets bijzonders, maar toch. Ik schiet volledig in de kramp. Ga onderuit en glij tegen de kussens aan. Ik kan gewoon niets meer. Mijn bovenbenen zijn keihard en kan me niet bewegen. Voor mij totaal onbekend zo’n krampaanval. De EHBO en twee andere aanwezigen leggen mij bovenop de kussens. Goeie genade, de kramp blijft in mijn benen. Twee eiken planken, zo hard zijn mijn bovenbenen.
Een bekende van mij (Theo Koelen, fysio) helpt mij. Maar het heeft weinig zin. Stoppen, doe mijn schaatsen maar uit. Ik probeer voorzichtig op mijn benen te gaan staan. Gelukkig, ik voel een lichte ontspanning. Probeer te lopen, te sjokken, te dribbelen.
Ik vraag Theo toch mijn schaatsen nogmaals aan te trekken. Ik wil het toch nog een keer proberen.
Alles met elkaar heeft het zeker tien, misschien wel vijftien minuten geduurd.

‘Jammer van de verloren tijd.’
Ik krabbel wat voort. Echt schaatsen is het niet meer, maar kom wel rond.

Ik zal deze triatlon volbrengen. Tot mijn eigen grote verrassing, toch nog 20e van het hele veld en 9e in mijn categorie. Ondanks al die verloren tijd. Stel dat al die verloren tijd er niet geweest was. Dan was ik misschien wel……. Ach als. Leren van je fouten en op naar de volgende wedstrijd. Maar een wintertriatlon zal pas het volgende seizoen zijn.
Nu een dag later, wordt ik bij elke stap fijntjes herinnerd aan de wintertriatlon. Mijn bovenbeenspieren zijn aardig aan het protesteren. Een pijnlijk, maar ook weer een prettig gevoel. Ik heb het wel gedaan.
Volgende keer mij beter voor bereiden en zorgen dat ik meer kan drinken. Want dat is naar alle waarschijnlijkheid de oorzaak van de kramp.

Han, triatleet in wording (hoop ik).